Er waren nog meer mensen met echt zin erin. Een ware mensenmenigte bewoog zich slechts één richting, namelijk "centrum".

Onderweg werden nog vol enthousiasme hoge oranje hoeden uitgedeeld, die vol gejuich ontvangen werden. We passeerden snackbar "Kees Kroket" die nagenoeg leeg was.

We nestelden ons rond half tien in de Kerkstraat recht tegenover het postkantoor met in onze rug café " 't Verschil" voor de hoognodige sanitaire behoeftes. En met de gedachte "kleine Lotte kan niet zolang de plas ophouden".

Een heel goede keuze zo bleek later. Dit was de carnavalsstraat!! Tegen 10 uur kwamen de dweilbandjes aanzetten, wat meteen veel leven in de brouwerij bracht. Tevens kwam er een schitterend leuk gezelschap schuin tegenover ons te staan "de 3 jaar geleden opgerichte Bossche dansmariekes". Ze bestonden uit mannen met een leuk pakje aan met blauw wit rokje.  Er waren vrij forse mannen onder hen. Ieder had een klein wit tasje bij zich bungelen. Zie je het voor je?? Ze gaven een 3 jaar lang ingestuurd dansje weg. Wat ontzettend komisch was. Een dweilorkest tegenover ons begeleidde hen met de muziek. Al vlug deinde de hele mensenmassa, die behoorlijk aangezwolgen was,  mee op de meeslepende muziek en iedereen zong mee. Hoog boven de straat op een bovenverdieping ging een ooievaar over de straat heen naar de overkant. Merel had dat ontdekt. Later bleek dat de ooievaar een pakje mee had gebracht voor de baby van  prins Willem Alexander, Prinses Ariane. In dat pakje zat een klein boerenkieltje. Het symbool van de Bossche carnaval.

Wat duurde het toch lang. Het dweilorkest speelde nog maar weer eens en iedereen zong mee. Het was al kwart over twaalf en nog steeds niks. Pal achter ons stond een echtpaar die een jongeman van half in de dertig kende vanuit het gezelschap "De dansmariekes". Hij kwam dan even een praatje maken met hen. Dat gaf helemaal niks ware het niet dat deze jongeman veel, héél véél knoflook gegeten bleek te hebben. Als hij onze richting opkwam krompen we ineen en dachten "Oh nee hè....!!

Moet hij nou werkelijk voor een dergelijk onzinverhaal ons de adem afsnijden??? Maar goed dat moest....!!

En plotseling riep Lotte zachtjes "Oma ik moet plassen!!!" Oh nee hè??"Jawel toch wel. Ik keek eens rond maar achter me had zich zeker een "10-rijen-dik" mensen verzameld. Ik raapte de moed bijeen en wurmde me tussen de mensen die riepen "Nu toch niet?? de koningin komt zo!!".  Maar Lotte kan niet zolang de plas ophouden beste mensen!!..

"Vlug Lotte heel erg snel plassen" riep ik halverweg de weg naar het toilet en echt Lotte heeft nog nooit zo vlug geplast.

Onder het roepen van "Wij moesten plassen en stonden vooraan" wurmde ik weer terug door mopperende mensen.

We stonden op het inmiddels tot zeer erg kleine vertrouwde plekje weer vooraan bij de afzetting. De mensen achter ons drukten steeds harder en de ijzeren stang bovenaan de afzetting kwam tegen het keeltje van Merel. De afzetting viel van de trottoirband af en een  vrij forse politieman zette het weer omhoog. Ook deze had zich inmiddels een eigen plekje veroverd "vlak voor me". "Ik zie Willem Alexander" gierde Merel ineens. Ik mezelf uitrekkend: "Ja ik zie hem ook". En plots stond de Koningin pal voor me. Het was onwaarschijnlijk maar ze was het echt. Een sprookje was het. Ze was schitterend. Ik zag Prinses Margriet en heel veel prinsen en prinsessen. Ik vergat bijna foto's te maken. Wat waren ze mooi. Hoe was het voor de zoons van Prinses Margriet toch mogelijk om tussen 15 miljoen Nederlanders 4 zulke mooie vrouwen te vinden?? En wat een vreselijke knappe jongen is Prins Maurits toch.

Ik heb Prins Willem Alexander een hand mogen geven en ook nog enkele Prinsessen. En ineens stond Prinses Mabel pal voor me met haar hand uitgestrekt naar me. "Hmmm" stamelde ik "Mabelllll",  "Ja " zei ze en gaf me een hand. "Vlug" zei ik tegen Lotte "geef haar maar gauw een handje" . En dat deed Lotte. De stoet vervolgde met langbenige mensen vol kunst, maar onze interesse hadden ze niet. We wilden de Koningin nog een keer zien als het kon op de Markt. We schuifelden in de mensenmassa mee terug door de Torenstraat en dan door de Hinthamerstraat. Onze bedoeling was dan over te steken naar het Stadhuis. Maar dat konden we al vlug vergeten. We schuifelden steeds verder totdat we naast een lange jongeman stonden. Zijn vriendin stond naast ons en zei: "Vraag maar aan hem of hij soms niet dat kleine meisje op zijn schouders wil nemen", Ik vroeg het en hij nam spontaan in een flinke zwaai,  immers Lotte was zo klein in zijn ogen, Lotte op zijn schouders. Lotte had zo mooi 2 keer de Koningin gezien.  De lange stevige jongeman van 196 cm, zoals zijn vriendin ons inmiddels verteld had, helaas niet.

Toen richting Hema gelopen en richting Markt. Daar geen "lege-lange-jongemannen-schouders".  Ze waren allemaal bezet!!!.  Dan maar richting huiswaarts. Weer passeerden we "Kees Kroket" maar nu tjokvol . Ze stonden buiten nog de friet op te eten. En iedereen staarde  naar 3, hoog aan het plafond opgehangen TV's. Wij ook staren natuurlijk en daar zagen we de Koningin. Nu op het bordes een toespraak houdend. Hadden we ze toch nóg een keer gezien!!!.

Toen liepen we huiswaarts en ja we konden toen normaal lopen. De pendelbus was mudjevol met oranjevierders.

De leuze van den Bosch luidt:"den Bosch heeft weer wat."

Maar den Bosch had echt weer héél wat.

We mogen blij zijn met zo'n mooie koninklijke familie en dat we in zo'n land wonen.